Wake Up Call: Hayden Panettiere

မေန႔တုန္းက ေဟဒန္ ပန္နက္တီးယား Hayden Panettiere ရဲ့သီခ်င္းကို ပထမဆံုးအၾကိမ္နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ေရဒီယိုရစ္ပ္ ဖိုင္လင့္ကို တြစ္ထားလိုက္တယ္။ ဒီေန႔ ယူက်ဳ ဗီဒီရို ထြက္လာတာေတြ႔လို႔ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး တင္လိုက္ဦးမယ္ေလဆိုပီး ဒီမွာတင္ထားလိုက္တာပါ။ ေဟဒန္ကို teen movie ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သရုပ္ေဆာင္ကတည္းကၾကိဳက္တယ္။ ကၽြန္မအၾကိဳက္ Heroes ဇာတ္လမ္းတြဲထဲမွာ သူက Cheerleader လုပ္တယ္။ Save the cheerleader, save the world ဆိုပီး ပီတာ ပထရယ္လီ က သူ႔ကိုသြားကယ္ရတယ္။ ကၽြန္မထင္တာေတာ့ ေကာင္မေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္၊ အရပ္ကေလး နဲနဲပု၊ နဲနဲဝ တာကလြဲလို႔။ သရုပ္ေဆာင္လဲ သိပ္မဆိုးလွပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔အရြယ္ မင္းသမီးေတြထဲမွာပါတဲ့ လင္ေစလုိဟန္ တို႔၊ အက္ခ်လီ တစ္စဒရ္ တို႔၊ အရ္မာ ဝတ္ဆန္ တို႔ထက္စာရင္ ေဟဒန္ကို ပိုၾကိဳက္တယ္။

"Wake Up Call": Hayden Panettiere

အင္းထားပါေတာ့၊ သူ႔သီခ်င္းကေတာ့ nothing special, just average, no uniqueness but an OK song. သူ႔အသံက ရီဟာနာ စတိုင္လိုလို၊ ပဲရစ္ေဟတန္ စတိုင္လိုလို၊ ဗီဒီရို အဖြင့္ကလဲ ပူစီကတ္ေဒါလ္ လိုလို၊ ခရစ္စ္တီးနာလိုလို ဖြင့္ထားတယ္။ အင္း ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလို ေလးပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မလဲ ထမင္းစားခ်ိန္ နဲနဲအားေနလို႔ ဒီမွာလာတင္လိုက္တာပါ။

နားညီးတယ္

ဒီမွာမေရးတာၾကာပီမို႔ ျပန္ေရးရင္း ရင္ထဲရွိတာေလးေတြ ေျပာရဦးမယ္။ ဒီေန႔ ရံုးမွာအရမ္းဆူညံေနတာပဲ။ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ အရမ္းေသာင္းက်န္းေနတယ္။ သူနဲ႔ ေဘာ့စ္နဲ႔ ပရိုပိုဆလ္တစ္ခုေရးေနတာ၊ ေဒါ့က်ဳမန္႔ တန္ပလိပ္ ကိုအၾကိဳက္လို႔ဆိုပီး မနက္ကတည္းက ဂ်ီတိုက္တာ ခုထိမပီးေသးဘူး။ ဒီလူက တစ္ရံုးလံုးမွာ အသံအက်ယ္ဆံုးပဲ။ အဆဲလဲအရမ္းသန္တယ္။ ေတာ္ရံုလူ သူ႕ကိုမခံႏိုင္ဘူး။ သူက အေအာ္သန္ရံုတင္မကဘူူး ေဘးမွာရွိတဲ့ ပစ္စည္းေတြကိုပါ ထုေထာင္းလိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ ကီးဘုတ္နဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ကို အရမ္းသနားတာပဲ။ သူမေက်နပ္တိုင္း အထုေထာင္းခံေနရလုိ႕။ သူက ကၽြန္မေရွ႔မွထိုင္ေတာ့ ကၽြန္မနားအညီးအခံရဆံုးပဲ။ တခါတခါ စဥ္းစားပီးလုပ္ေနတဲ့ ကုဒ္ေလးေတြ သူထထေအာ္လိုက္တာ လန္႔ပီး ေတြးထားတာေတြေပ်ာက္ကုန္ေရာ။ အရမ္းစိတ္ကုန္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔အကုန္လံုးက သူ႔အေၾကာင္းသိေနေတာ့ ေတာ္ရံုသူေအာ္တာ ဆဲတာကို ဂရုမစိုက္ၾကပါဘူး။ ဒီေန႔ေတာ့ အရမ္းဆိုးတယ္။ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ ဂ်စ္လုပ္သလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ျပင္လို႔မရတဲ့ ကိစ္စမ်ိဳးကို သည္းခံပီး လုပ္တာမဟုတ္ဘူး၊ ထပ္ခါတလဲလဲ ကြန္ပလိန္႔ တက္ေနတယ္။

ကၽြန္မအလုပ္ေတြအရမ္းရွဳပ္ေနပါတယ္ဆို သူက အေရွ႕ကေန အာျပဲၾကီးနဲ႔ ထထဆဲေနတာ၊ လူပါစိတ္တိုပီး ဘယ္ေတာ့ျပန္ဆဲမိေတာ့မယ္မသိဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အေနာက္ကေန သူ႔ေခါင္းတုံးေျပာင္ကို တခုခုနဲ႔ ေကာက္ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေဘာ့စ္္ကလဲ စိတ္အေတာ္ရွည္တယ္။ သူ ေဘာစ့္ကို ဒရိုက္ၾကီးဆဲေနတာကို ခပ္ေအးေအး ျပန္ေျပာရွင္းျပေနေသးတယ္။ ကၽြန္မသာဆို ဒီေလာက္စိတ္ရွည္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ငယ္သားတစ္ေယာက္ဆီက အဆူအေငါက္ခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အေၾကာင္းသိ သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ ဒီေလာက္သည္းညီးခံႏိုင္တာလားေတာ့မသိပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက တစ္ရံုးလံုးမွာ ဒီလူအဆိုးဆံုးပဲ။ သူနဲ႔အတူလုပ္တာႀကာေတာ့ ကၽြန္မပါ သူ႔ဆီက ဓာတ္ေတြ ကူးကူးလာတယ္။ ဆဲတတ္လာတယ္၊ ထထေအာ္ခ်င္လာတယ္။ စိတ္တိုရင္သူ႔လိုပဲ ေဘးက ေမါက္စ္ေတြ၊ ဖုန္းေတြကို တေဒါင္းေဒါင္းထုေထာင္းပစ္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေျပာတာေပါ့ လူမိုက္ဆိုရင္ ေရွာင္ေသြလြဲလို႔ မမွီဝဲနဲ႔ကင္းေအာင္ေန ဆိုတာ။ ကိုယ့္အနီးအနား အန္ဗရားမန္႔ ရဲ့ ဓါတ္ေတြကူးဖို႔သိပ္လြယ္တာပဲ။ မလႊဲသာႏိုင္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆင္ခ်င္ေနတာအေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ကၽြန္မလဲ ဆင္ခ်င္ေနရတယ္။ ဒါပါပဲ။

ဘာလီ သို႔

ေရွ႕အပတ္ အင္ဒိုနီးရွားက ဘာလီကၽြန္း ကို သြားရမယ္။ အသြားအျပန္ ၅ ရက္ပဲၾကာမယ္။ မေလးရွား ကြာလာလန္ပို ကတဆင့္သြားရမွာ။ ေလဆိပ္မွာ တစ္ညအိပ္္ရမယ္တဲ့။ အျပင္ထြက္လည္ခ်င္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ထဲသြားရမွာဆိုေတာ့ လမ္းေျပာက္ပီး ေလာ့စ္ေနရင္ဒုက္ခ ဆိုေတာ့ ေလဆိပ္ထဲပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ဂ်ကာတာ က အင္ဒိုနီရွန္ Fr. တစ္ေယာက္က မေန႔ကဖုန္းဆက္ပီး လာဖို႔ဖိတ္ေပမဲ့ အလုပ္က ခြင့္မရလို႔ မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားျဖစ္ရင္ေတာ့ ဝင္ျဖစ္ေအာင္ဝင္ခဲ့ပါ့မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။ သူက ဖီီဂ်ီမွာ ေနသြားဖူးတယ္။ အရမ္းခင္တယ္။ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ဖက္ေတြ။ ဘာလီမွာေတာ့ အသိမရွိဘူး...ဗမာေတြ အဲဒီမွာရွိမလားမသိဘူး။ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ ဘာလီမွာရွိရင္ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္။ ဆက္သြယ္ပါ။ စကားေလး၊ ဘာေလး ေျပာရတာေပါ့။ ကြန္းဖရန္႔စ္ တစ္ခုတက္ဖို႔သြားတာပါ။ very exciting yet very nervous ပါပဲ။ ကြန္းဖရန္႔စ္ထဲ အင္တာနက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လိုက္ဖ္ တြစ္တင္း လုပ္ဖို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ လပ္ေတာ့ပ္ ယူသြားမွဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ကတဆင့္ ဘေလာ့လုိ႔ရရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ေလ။ ဘာမွာၾကဦးမလဲ။

ဘာမွမဟုတ္ဘူး

ဟိုအပတ္ကတည္းက ကြန္ျပဴတာအသစ္မွာ ဟိုဟာထည့္ ဒီဟာထည့္လုပ္ေနတာ။ ေဇာ္ဂ်ီလက္ကြက္ထည့္ထားတာ ေလာ့ဂ္အင္ အသစ္နဲ႔ဝင္ေတာ့ လက္ကြက္က ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ System32 folder ထဲက file ကို delete ပီး ျပန္ install မွ လက္ကြက္က language settings ထဲျပန္ေပၚလာတယ္။ zawgyi.net က ခုထိ ေဒါင္းေနတုန္းပဲ။ ဘာျဖစ္ေနလဲမသိဘူး။ ျမန္မာလိုေရးဖို႔ ေခါင္းထဲထည့္ထားတာေလးေတြ၊ လက္ကြက္ျပသနာတက္ေနတာနဲ႔ ေရးခ်င္စိတ္ေတာင္မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားပီးေရးေတာ့မယ္။ type တာကလဲ အၾကာၾကီး အျပင္းထူတယ္။ ေခါင္းထဲရွိတာေလးေတြ ကြန္ျပဴတာက သူ႔အလိုလို type ေပးသြားရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ speech recognition program လိုေျပာလိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ကလိုက္ေရးသြားတာမ်ိဳးေပါ့။

ခုတေလာ twitter ဖက္ကိုေျခလွမ္းအေတာ္ေရာက္ေနတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ပိုစ့္ေရးရတာ အျပင္းထူလို႔ လြယ္လြယ္ပီးတဲ့ twitter ကိုပဲလွမ္းတင္ေနမိတယ္။ twhirl ဆိုတာေလး install ထားတာ အရမ္းၾကိဳက္တာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြတင္တာေတြကိုေကာင္းေကာင္းလိုက္ၾကည့္လို႔ရတယ္။ multiple account နဲ႔လဲသံုးလိုရတယ္။ အေတာ့္ကို စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္မွ English ဖက္မွာ review ေကာင္းေကာင္းေရးမယ္။ အင္း...ေနာက္မွေတြ မ်ားေနပီ။ ခုလဲ ေနာက္မွ ပို႔စ္ေကာင္းေကာင္းေရးလိုက္ေတာ့မယ္။ ယူစ္ဇာ မန္နယူရယ္လ္ တစ္ခုေရးစရာရွိေနလို႔ ဆက္လုပ္လိုက္ဦးမယ္။

လာျပန္ျပီ ဒီႏွစ္ကူး

ေအာ္ ေသာၾကာေန႔ေရာက္သြားျပန္ျပီ။ ဒီအပတ္ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းမသိလိုက္ဘူး။ တပတ္လံုးအရမ္းအလုပ္မ်ားတာပဲ။ ရံုးအလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပေရာဂ်က္က ဒီပလြိဳင္းမန္႔ လုပ္ဖို႔နီးပီဆိုေတာ့ က်န္ေနတဲ့ ဘာ့ဂ္ေတြကို ျမန္ျမန္လိုက္ရွင္းေနရတယ္။ ေခါင္းကိုကိုက္ေနတာပဲ။

မေန႔က အိမ္မွာ ႏွစ္ကူးလုပ္တယ္။ ေမၾကီး က အငယ္မဆီသြားလည္ေနေတာ့ ဒီႏွစ္ အစားအေသာက္ေတြအကုန္ ဆိုင္ကဝယ္ျပီးလုပ္ရတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္က လံုးဝမေကာင္းဘူး။ ေမၾကီး လက္ရာကို ေျခဖ်ားေတာင္မမွီဘူး။ တျခားဟင္းေတြကလဲ သိပ္စားလို႔မေကာင္းသလိုပဲ။ ဟင္းေတြ၊ မုန႔္ေတြ အေဖ ဝယ္လာလိုက္တာ အလ်ဳံပယ္ပဲ။ မေန႔ညက မကုန္လို႔ ေခြးစာထဲ ထည့္လိုက္ရတာေတြ အမ်ားၾကီး။ ႏွေမ်ာလိုက္တာ။ ေတာ္ရံုပဲ ဝယ္ေပါ့၊ ဒီႏွစ္ အေမအိမ္မွာ မရွိလို႔ စတိေလာက္ပဲလုပ္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ သြားေျပာမိလို႔၊ ငါ့ဟာငါ လုပ္ခ်င္လို႔လုပ္တာ နင္ကဘာျဖစ္လဲ ဆိုျပီး အဆူေတာင္ခံလိုက္ရေသးတယ္။ မေန႔ ေန႔လယ္က ကန္ေတာ့တာ ကၽြန္မက ရံုးမွာ အလုပ္အရမ္းရွဳပ္ေတာ့ အေဖလာေခၚတာကုိ မလုိက္ဘူး၊ မကန္ေတာ့ဘူးဆိုပီး ေနလိုက္တာ။ အငယ္ေကာင္ပဲ ပါသြားတယ္။

ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္ကူးေရာက္ရင္ အေဖနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတယ္။ ကၽြန္မက တရုတ္လူမ်ား ဘာသာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ စသည္စသည္ေတြကို ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူး။ ေသြး အနဲငယ္ဆပ္တာပဲရွိတယ္။ ကိုယ္မသိတဲ့ စိတ္မဝင္စားတဲ့ ဟာကို လံုးဝမလုပ္ခ်င္ဘူး။ အဲေတာ့ ဒီႏွစ္ရန္ျဖစ္ပီး လံုးဝ မကန္ေတာ့လိုက္ဘူး။ အစားအေသာက္ေတြေတာ့စားလိုက္ပါတယ္။ မစားလို႔ရင္ လႊင့္ပစ္ရမွာ။ လံုးဝမကုန္ဘူး အမ်ားၾကီး။ အေဖကလဲ အဲဒါနဲ႔ပတ္သပ္ျပီး မၾကည္ဘူး။ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ မလုပ္ခ်င္တာတခုကို ဟိုလူ႕မ်က္ႏွာေထာက္၊ ဒီလူ႔မ်က္ႏွာေထာက္ျပီး လိုက္လုပ္မေနႏိုင္ဘူး။ အၾကီးဆံုးသမီးျဖစ္လို႔ ဒီအေမြကို ဆက္ခံရမယ္လို႔ ဟိုႏွစ္က အဖြားကေျပာတယ္။ တခါတည္း ျငင္းျပီး လံုးဝမလုပ္ႏိုင္ဘူး ေျပာပလိုက္တယ္။ အငယ္ေကာင္ လုပ္ေလ့မယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သပ္ျပီး ကၽြန္မတဖက္၊ အဖြားနဲ႔ အေဖနဲ႔ တဖက္၊ လံုးဝ မတည့္ဘူး။ အေမကေတာ့ တရုတ္စပ္ကို ယူထားမိတာဆိုေတာ့ သိပ္မေျပာႏိုင္ဘူး။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေပးလိုက္တာပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔ကေတာ့ ႏွစ္ကူးေရာက္တိုင္း တဆူဆူပဲ။ ေနာက္ႏွစ္လဲ မရွိခိုးႏွိင္ဘူး။

ကၽြန္မ အတြက္ ေရေရရာရာ မသိတဲ့ လူမ်ိဳး ထံုးတမ္းစဥ္လာ တစ္ခုကို အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး လုပ္မေနႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ တရုတ္တေယာက္၊ တရုတ္ဆပ္တေယာက္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မခံယူခ်င္ဘူး။ တကယ္လို႔ ကၽြန္မေသာ္၄င္း၊ ေသြးဆပ္သူ အေဖ၊ အဖြားေသာ္၄င္း၊ တရုတ္ စကားတတ္ခဲ့ရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ တရုတ္လိုနဲနဲနီးဆပ္ခဲ့ရင္၊ ကၽြန္မအတြက္ ေအာ္ ငါသည္လဲ သူတို႔လူမ်ိဳးနဲ႔ ေသြးေတာ္နီးဆပ္ပါလား ဆိုပီး ခံယူလို႔ရေသးတယ္။ ခုဟာက အိမ္မွာ တေယာက္မွ တရုတ္စကားလဲ မတတ္ဘူး၊ တရုတ္လိုလဲ မေနဘူး၊ ဘာဆိုဘာမွ မဆိုင္သလိုပဲေနပီး ႏွစ္ကူးၾကမွ၊ ေဟး ႏွစ္ကူးလုပ္ရမယ္၊ ဟိုး အရင္ ဘိုးေဘးဘီဘင္ ေတြလုပ္လာလို႔၊ သားအၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ့၊ ငါ၊ နင့္အေဖဟာလဲ ဒီႏွစ္ကူးကို အဖြားအလိုက်၊ ထံုးစံအရ လုပ္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ လံုးဝစိတ္မဝင္စားဘူး ဒါမ်ိဳး။ ဘယ္ေလာက္ဆူဆူ ေငါက္ေငါက္ ကၽြန္မကေတာ့ အလုပ္မျပတ္ဘူး အကိုင္မျပတ္၊ အစားအေသာက္မျပတ္ဘူး။ ေခါင္းမာတယ္ေျပာလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ မၾကိဳက္ဘူး အသိဘူးဆိုရင္၊ လံုးဝ မစပ္ဆက္ခ်င္ဘူး။

ထားပါေတာ့။ မေန႔က ပြစိပြစိ မ်က္ေစာင္းထိုးခံ၊ အဆူခံရတာကို၊ ေကာင္းေကာင္းအစာမေၾကလို႔ ဒီေပၚလာပီး ရင္ဖြင့္ေနတာ။ ဒါပဲ။ အလုပ္ဆက္လုပ္လိုက္ဦးမယ္။

Enjoy your Friday.